Kurucu
Söyledikleriyle yaptıkları birbirine uyan insanları. Çünkü samimiyet; söylemlerle eylemlerin tutarlılığıdır. “Mış gibi” yapmak kimseyi bir yere götürmez, götürse bile uzun sürmez.
Bu konuda Stephen R. Covey’in çok güçlü bir hikâyesi var. Der ki:
“Hayatınızda çok sevdiğiniz birini düşünün… Şimdi o kişinin öldüğünü hayal edin ve büyük bir cenaze töreninde herkesin onunla ilgili konuşmalar yaptığını düşünün: Arkadaşları, ailesi, dostları, iş arkadaşları…”
Sonra tabutun başına doğru yürüyorsunuz… Ve bir bakıyorsunuz: Tabuttaki kişi sizsiniz.
Sormak istediği soru çok basit ama bir o kadar sarsıcıdır: Hakkınızda ne söylenmesini isterdiniz?
Gerçek bir dosttu mu? Sadıktı mı? Dürüst, ahlaklı, çalışkan bir insandı mı? Güvenilir bir insan olarak mı anılmak isterdiniz?
Ve Covey bu hikâyeyi şu cümleyle tamamlardı: “Kim olarak anılmak istiyorsanız, o olmak dışında bir şansınız yoktur.”
Bazen günü kurtarmak için manipülasyonlarla idare ederiz… Bir şeyleri olduğundan farklı gösteririz… Ama eninde sonunda gerçekte kim olduğumuz ortaya çıkar.
Çünkü maskelerin bir ömrü vardır. Karakterinse ömür boyu.
Bu yüzden hayatımızda düzenlememiz gereken şey; başkalarının bizim hakkımızda ne düşündüğünü manipüle etmek değil… gerçekten kim olduğumuzdur.
Samimiyet bir strateji değildir. Bir karakter tercihidir.